Ga je voor de top of voor het kamp?

“Hoe was Peru?”, vraagt mijn collega.
“Ja te gek. Ik heb 5 bergen van boven de 4000m gewandeld en eentje boven de 5000m.
“Gaaf! Mooi uitzicht zeker?”.
“Ja, soms wel en soms zit je midden in de wolken”.
Iedereen die denkt aan bergen, probeert zich voor te stellen hoe het zou zijn om er bovenop te staan. Als je zo hoog staat, wat zal je dan zien, welk effect heeft dat op je perspectief?
Geestelijk hebben we datzelfde verwachtingspatroon. Dit beeld roept Ps.24:3 op: “wie mag de berg des Heren beklimmen, wie mag staan in zijn heilige stede?”. De top van de berg is de plek waar we naartoe willen en het liefste niet meer af willen komen. Onze hoop is dicht bij God zijn, openbaring en nieuw inzicht te ontvangen.
Maar in de wandelsport komt na de top een etappe die net zo belangrijk is als het klimmen en de top behalen, namelijk veilig afdalen naar het kamp. De top was het doel van onze actie, maar het kamp is de plek waar de kan uitrusting en kan eten. Een plek waar je veiligheid en beschutting vindt.

Dat merkten we als groep toen het op 4500m begon te regenen en te hagelen en ons pad veranderde in een onzichtbare blubberpoel.  Ruim 3 uur worstelden we door modderpoelen, om blubberkuilen heen. Met het risico om op een gevaarlijke manier uit te glijden en het veilige kamp misschien niet te kunnen halen door een ongelukkige misstap.
De top heeft alleen waarde als je ook veilig het kamp bereikt. Alleen dan heb je iets te vertellen, iets met een ander te delen.
Het aantal verhalen van ongelukken op de terugweg, soms met het kamp al in zicht, zijn legio. Elke wandelaar kent dat en weet hoe gevaarlijk het kan zijn op het moment dat je denkt “hè, hè, eindelijk”. Je ontspant, let even niet goed op en stapt dan mis.
Het is belangrijk dat we onze bergtopervaringen mee naar het kamp nemen, dat we doorgeven wat we hebben geleerd en welke openbaring we hebben gekregen. Maar tegen alle verwachtingen in, is dat niet het makkelijkste deel van de route. Met het kamp in zicht, is niet het moment om te ontspannen, maar het moment om nog meer te focussen waar je je voeten neerzet om goed te finishen.
Komt laten we opgaan naar de berg des Heren, opdat Hij ons lere aangaande Zijn wegen, opdat we Zijn paden bewandelen”, zegt Jes.2:3. Ze zullen zwaarden omsmeden tot ploegscharen en speren tot snoeimessen, zegt v.4. Het opklimmen verandert levens, verandert de paden waarover ze wandelen, verandert de werktuigen die tot dat moment werden gebruikt. “zij zullen de oorlog niet meer leren”, die les nemen ze mee naar het kamp. En daarmee veranderen ze het kamp, naar het beeld wat ze op de top hebben ontvangen.
“On earth as is is in heaven…..let heaven come”.

Advertenties

Verlangen en vasthouden

100_5474

Als gastschrijver op deze site, ben ik vereerd dat ik de schrijver van deze site ken, sinds een aantal maanden mag ik een deel zijn van haar leven en invloed hebben in haar leven. Dat is gewoon geweldig!  Op dit moment is Nicolette hoog in de bergen in Peru, en het laatste nieuws is dat ze bergen van boven de 4000 meter heeft bedwongen, en ik kan alleen maar uitzien naar de foto´s en de verhalen. Maar het meest belangrijke is toch dat ze veilig thuiskomt en dat ik haar weer in mijn armen mag sluiten. Dit verlangen is zo groot dat ik eigenlijk niet kan wachten. Het kost veel moeite om vast  te houden aan het feit dat iemand er voor je is en van je houdt als je die persoon niet ervaart of ontmoet in je leven. Dat kost inspanning. Zaterdag ga ik haar afhalen van Schiphol en ik zal alles doen om daar op tijd te staan. Zo is het ook met Jezus. We verlangen ernaar om in Zijn nabijheid te zijn en Hem te ervaren, maar soms lijkt Hij wel ver weg, of is Hij ver weg in onze beleving of in onze omstandigheden. Dan mag je weten dat Hij er is en dat Hij net zo naar jou verlangt als jij naar Hem. We mogen vasthouden aan het feit dat Hij er is, en dat Zijn Heilige Geest ons zal leiden. Heilige Geest verwijst altijd naar Jezus!                         Soms zijn er momenten in je leven dat er geen `contact` mogelijk is, je voelt je dan eenzaam en misschien wel verlaten. toch is daar de hoop, de verwachting en het verlangen om dat contact weer te hebben, te ervaren en te voelen. Er is een diepe liefde ontwikkeld in je leven voor de belangrijkste persoon in dit leven. Bij mij is dat Jezus. Het is letterlijk zo dat door Hem, en in Hem, alles mogelijk is. Hij zal ons nooit verlaten en altijd van ons houden. Als je die liefde gaat ervaren en er naar op zoek gaat door tijd met Hem door te brengen, dan leert Hij je vasthouden in moeilijke situaties en leert Hij je om te blijven verlangen naar meer van Hem. Hij heeft zelf beloofd dat Hij je nooit zal verlaten. Wat is dat heerlijk om te weten. Hij kent de verlangens van jouw hart en Hij zal er alles aan doen om die verlangens uit te laten komen. Wat die verlangens dan ook zijn mogen. Hij houdt van je!

Wim

 

Leven vanuit gevoel of vanuit geloof

Ken je dat? Mensen zeggen: ¨het voelt niet goed¨. Dat is meestal de reden waarom ze dan dingen niet doen en afhaken.  Betekent het dan dat het idee of de vraag niet goed is, absoluut niet, ze laten zich leiden door hun gevoel, en dat  gevoel wordt weer geleid door, in veel gevallen, hun ervaringen. Of die nu positief of negatief zijn laat ik even in het midden. Als ik dan naar Jezus kijk, dan had Hij het nooit over gevoel. Hij voelde uiteraard wel maar altijd deed Hij de dingen die Hij Zijn Vader zag doen. Ik kan me zo voorstellen dat toen Jezus naar het graf van Lazarus liep, dat Zijn gevoel, als mens, Hem bezighield. Maar toen Hij een tijd later voor het graf stond om Lazarus te roepen, dat Hij alleen deed wat Hij zijn Vader zag doen.                                                                                           Omdat ook wij zonen en dochters zijn van dezelfde Vader, geldt het ook voor ons dat we precies doen wat we Vader zien doen of wat Hij tegen ons zegt om te doen. Meestal voelen we ons niet echt waardig om precies dat te doen wat Vader dan tegen ons zegt, en komen er allerlei gedachten in ons op, waarom we het niet zouden moeten doen. Maar wij leven toch niet uit gevoel? Nee we leven uit geloof, en omdat Jezus nooit heeft gezegd dat je eerst naar je gevoel moet luisteren voordat je doet wat Hij vraagt, is het voor ons eigenlijk geen vraag meer geworden. Veelal heeft het niet direct opvolgen van wat Heilige Geest ons vraagt om te doen, te maken met onze identiteit en hoe we ons voelen.   Daarom geef ik hier onder een paar teksten die je misschien kunnen helpen om ¨zekerder¨ te zijn van wie we zijn en dat Vader ons nooit in de steek laat.                              Matth. 28: 20 En zie, Ik ben met u al de dagen tot aan de voleinding van de wereld.             Jozua 1: 6 Wees sterk en moedig, want gij zult dit volk het land doen beërven, dat Ik hun vaderen gezworen heb hun te zullen geven.                                                                                    Psalm 91:5 Gij hebt niet te vrezen voor de verschrikking van de nacht, voor de pijl die des daags vliegt, voor de pest die in het duister rondwaart. Al vallen er 1000 aan uw zijde en 10000 aan uw rechterhand, tot u zal het niet geraken.                                                             Als we dit weten, dan kunnen we er ook zeker van zijn dat Vader altijd bij ons is, of we dat nu voelen of niet.. We zullen dan ook de opdracht kunnen doen, of we nu ons waardig voelen of niet. We leven door geloof dus we weten zeker dat Vader het doet, door ons heen! Als we zo leren denken dat kunnen we alleen nog maar zeggen; Hier zijn we Heer, gebruik ons maar.

 

 

 

Een positieve rugzak

Op het moment dat jullie dit stuk lezen ben ik met een rugzak in het Andesgebergte in Peru, aan het wandelen.
In de christelijke wereld wordt een rugzak in de geestelijke zin vaak gezien als iets negatiefs zoals ervaringen uit het verleden die je belemmeren. Maar in de wandelsport is een goed ingepakte rugzak je redding. Daarmee valt een positieve vergelijking te maken.
In mijn rugzak zit in de 1ste plaats water en voedsel; vergelijk dit met Jezus die levend water geeft en het brood des levens is. Voldoende water onderweg is van essentieel belang om je bestemming te kunnen bereiken. Het voert afvalstoffen af, voorkomt spierproblemen en bestrijd uitputting. Tegelijkertijd is dit vaak het zwaarste wat ik in mijn rugzak heb! 1 1/2l per dag is minimaal, maar hoeveel water is in geestelijk opzicht dagelijks nodig voor ons om gezond te blijven?
Ten 2de zit er kleding in de rugzak. Ik heb meerdere lagen kleding bij me om mijn lichaamstemperatuur te kunnen regelen, vooral onderkoeling is een gevaar. Geestelijk mogen we ook niet koud worden want kou maakt suf en verdoofd, dan maken we verkeerde keuzes en worden onverschillig.
Daarnaast kan enig “gereedschap” handig zijn, een zakmes, touw, plasticzakjes, w.c papier, enz. Van de heilige Geest hebben we ook “gereedschap” gekregen in de vorm van gaven. Sommige daarvan zijn algemeen voor iedereen beschikbaar en andere gave worden persoonlijk aan iemand toegekend. De heilige Geest kwalificeert ons voor het werkterrein waarin wij ons bevinden, Hij rust ons toe, geeft ons tools in onze rugzak die ons helpen op onze reis.
Deze reis heb ik het voorrecht om geleid te worden door een gids. Hij kent de route die wij lopen, waar we moeten rusten, hoe lang we moeten lopen en waar we kunnen slapen. Het is wijs om naar hem te luisteren, want dat garandeert dat we onze tocht tot een goed einde kunnen brengen.

Met deze metafore wens ik iedereen 2 gezegende weken toe, maar in die tijd zal het niet helemaal stil zijn op deze blog, er is namelijk een gastschrijver. Wim van Rijssel zal de komende tijd een aantal gedachten delen en na mijn vakantie zal ik vertellen wat God in die tijd voor mijn heeft gedaan.
groeten,
Nicolet.

Je roeping.

002eb9ab7d1b433df651dc482f57c15a
bron: crossingislandnatur.tumblr.com

Ef.4:1 Als gevangenen in de Heer, vermaan ik u dan te wandelen waardig de roeping waarmee je geroepen bent.

Als iemand die in een onmogelijke positie zit zoals gevangenschap of levensbedreigende ziekte, iets aan je vraagt, krijgt het op één of andere manier meer gewicht. Iemand die op een ziekbed ligt en zelf dingen niet meer kan uitvoeren, begrijpt de waarde van de mogelijkheden die hij verloren heeft.
Paulus schrijft het bovenstaande vanuit de gevangenis. Als gevangene in de Heer beschouwt hij zijn fysieke gevangenschap als een beperkte belemmering. Zijn hart is bij als die mensen die nog niet hebben gehoord en geproefd van Jezus Christus. Paulus kan er wel over schrijven, maar hij kan het niet meer in volle vrijheid zichtbaar maken met nabije vriendschap en liefde.
Daarom zijn aandrang, aan iedereen om de persoon te zijn die God heeft bedoelt en te waardig te wandelen naar je roeping. Om te leven vanuit ‘de nieuwe mens’, 4:22-24, met de eigenschappen die God eraan gegeven heeft. Met nederigheid, zachtmoedigheid, lankmoedigheid, elkander verdragende, v.4:2 vult hij aan. Verberg de prachtige persoon niet die jij bent, maar laat het met waardigheid zien.
In overeenstemming met de woorden van Jezus in Matt.11:29 “neem Mijn juk op u en leert van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart” . Een juk is voor 2 dieren die de ploeg trekken en het is Jezus zelf die de 2de is die naast ons het juk op zich neemt om de ploeg te trekken. Het is niet zwaar om aan andere te geven.
“ik vermaan u”, van Paulus klinkt in die context wat streng, als een opgeheven vinger.
´Een zachtmoedig en nederig hart´ weerspreekt dat. Het is meer een aandringen, uit liefde voor ons en onze naaste.

Eind van alle logica

In het vorige stuk had ik het erover dat de wet van ‘oorzaak en gevolg’ niet opgaat in het Koninkrijk van God, aan de hand van het verhaal van Job.
De regels van logica en gezond verstand zitten diep in ons denken verweven en lijken door de praktijk te worden bevestigt. ‘Oorzaak en gevolg’ is wat we voortdurend voor onze ogen zien gebeuren. We hebben er spreekwoorden over zoals ‘wat je zaait zal je oogsten’, ‘boontje komt om zijn loontje’, ‘goed voorbeeld doet goed volgen’. Van kinds af aan leren we dat de wereld zo in elkaar zit, dus hoe kom je erbij dat dit niet op elk gebied een geldende waarheid is?
De boze bevestigt voortdurend de regels van logica, hij wil geen boodschap hebben aan het Koninkrijk van God. Daarnaast is hij dol op de emotionele gevolgen van de ‘oorzaak en gevolg’ regel. Emotioneel is het namelijk de veroorzaker van schuld, schaamte en trots. Schuld omdat gevolgen naar de betrokkenen wijzen; schaamte omdat negatieve gevolgen zichtbaar zijn en trots als er sprake is van een positieve gevolgen van onze zelf verdiende goedheid.
In die emoties kan de boze woekeren, suggesties en leugens opwerpen. Het brengt scheiding tussen de mens en God en verwijdert hem van het Koninkrijk Gods. Emoties zijn geweldige dienstknechten maar vreselijke bazen.
Maar gelukkig zijn wij hier niet aan overgeleverd :”dank U Heer voor Uw heilige Geest die ons denken vernieuwd”.Wij mogen onszelf voor ogen stellen hoe dingen werken in het Koninkrijk van God, waar een braamstruik kan branden zonder te verteren (Ex.3:2); waar brood elke morgen kan worden opgeraapt (Ex.16:4); waar een stuk hout een ijzeren bijl naar boven doet drijven (2 Kon.6:6); waar 3 mannen met een 4de in een brandende oven wandelen (Dan.319-29); waar een melaatse wordt genezen (Matt.8:1-4); waar mensen op water kunnen lopen (Matt.14:22-33); en iemand opstaat uit de dood (Joh.11:1-44).
Dit zijn de regels van het Koninkrijk Gods: Zou voor de Heer iets te wonderlijk zijn?
In die wonderbaarlijke mogelijkheden mogen wij gaan denken. We zondigen en zijn door Zijn bloed schoongewassen en heilig. We wandelen in deze wereld, maar het is onze Vader die de uitkomst daarvan bepaald. We kunnen in druk terecht komen, maar we zijn nooit in het nauw; om raad verlegen maar nooit radeloos.
Is dat logisch? Nee! Maar wij zijn overgegaan van het rijk der duisternis naar het Konikrijk van licht en daarin is de wet van logica niet de koning

God is goed.

Job 1:21 De Here heeft gegeven en de Here heeft genomen, de naam des Heren zij geloofd.
In dit alles zondigde Job niet en schreef God niets ongerijmds toe.

Job was een rijk man voordat de catastrofe toesloeg, vroom, oprecht, godvrezend en wijkend van het kwaad. Dat alleen al zou toch een garantie moeten wezen tegen onheil? Tenminste, dat zou je toch verwachten. Er was geen aanleiding waarom hij door vijanden zou worden overvallen, beroofd, door storm en bliksem getroffen, en lichamelijk door ziekte getroffen. Dat alles hem overkomt, in zo een korte tijd?? Die man die moet wel zonde in zijn leven hebben, zou je zo denken.
Vele van ons leven in het aardse gedachtegoed van oorzaak en gevolg; je krijgt wat je verdient. ‘Als je zondigt is dat een open deur voor de vijand en dan krijg je dat. Beleid je je zonde dan krijg je vergeving en dan komt alles weer goed’,  dat is de standaard-theorie ongeveer.
Job zet dat geheel op losse schroeven, lees het nog maar een keer: vroom, oprecht, godvrezend en wijkend van het kwaad.
In het Koninkrijk van God zijn oorzaak en gevolg niet meer met elkaar verbonden.
Op de troon zit God, die goed is en zegent, en zegent en zegent, ver uit boven alles wat we ooit verdienen. Hij zegent ondanks onze zonden. Ondanks onze verkeerde daden hebben we eten op tafel, een bed om in te slapen, kleding om aan te trekken, en dat is meer als dat vele andere mensen in de wereld kunnen zeggen. Maar als Hij 1x Zijn hand terug trekt….’Laten dan de bergen op ons vallen, ga in je schuilkelder’, want dan is het leed onvoorstelbaar. Dan ligt er duisternis op de vloed, de maan wordt als bloed en de sterren vallen van de hemel.
Wij hebben niet minder zonden als de mensen die in Texas door orkaan Harvey alles zijn kwijtgeraakt, toch hebben wij een dak boven ons hoofd. We zijn niet beter als de mensen die in Myanmar door etnische zuiveringen worden uitgemoord en toch zegent God ons met onvoorstelbare vrijheid van leven in ons land. Daarentegen kennen we ook mensen wiens slechtheid zo onomstotelijk vast staat en toch leven ze in weelde!?
Boven dit alles regeert niet de logica van oorzaak en gevolg. Boven dit alles is: God goed en de boze slecht.
Het knapste van Job is dat hij God niets ongerijmds toeschreef. Hij hield God niet verantwoordelijk voor het kwaad. Hij begreep het niet, maar ondanks durfde hij zich vast te houden aan zijn geloof :God is Goed. Wat er ook gebeurd, al heeft hij niets meer over, dan nog is God goed.
Daarmee legt hij voor ons een enorm voorbeeld neer.
Gebed: Heer vergeef me wanneer ik mopper of U verantwoordelijk acht voor zaken waar U niets mee te maken heeft. Was mijn hart schoon, vernieuw mijn denken, want ik kies ervoor om U te prijzen in alle omstandigheden.

Met Jezus voor ogen

bron: https://findpenguins.com/peru/travel-blog

Hebr.12:1-2 Laten we met volharding de wedloop lopen die voor ons ligt. Laat ons oog daarbij gericht zijn op Jezus de Leidsman en voleinder des geloofs.

De laatste maanden heb ik getraind voor een trektocht door de bergen, die ik in september ga maken. Ik heb me verdiept in het doel waarvoor in train. Ik weet welke spieren er heel sterk moeten zijn, hoe hoog we gaan wandelen, welke weerscondities ik kan verwachten en hoe lang die wandeldagen zijn. Ik heb mijn lichaam op de proef gesteld, gewichten in mijn rugzak gestopt, gewerkt aan kracht en duurte sport, maar om nu te zeggen dat dit altijd leuk was…..Nee!
Soms was het zo warm dat het zweet over mijn rug gutste, soms regende het. Spierpijn, blaren, en tegenslag, het hoort er allemaal bij. Het heeft me tijd gekost, andere dingen die ik ook leuk vindt moesten er soms voor wijken. Voedsel wat ik niet zo lekker vind, moest meer en andere dingen die ik erg lekker vind om te eten moesten blijven staan, maar met het doel voor ogen weet ik dat elke druppel inspanning zich terug gaat betalen. Op 4000m zal ik blij zijn dat ik het heb gedaan en waarschijnlijk vinden dat ik nog niet genoeg heb gedaan….

Paulus vergelijkt het christelijke leven met een wedloop. De training op weg naar ons hemels huis staat model voor de wedloop die we nu afleggen. Maar als ik naar mijn training voor mijn fysieke goal kijk, vraag ik me af of ik me met dezelfde intensiteit geef voor een eeuwig goal? Wat mag het kosten, hoeveel wil ik geven? Hoeveel geestelijke spierpijn, blaren en tijd heb ik ervoor over?
Fysiek kan ik de pijn en inspanning leveren omdat ik mijn goal helder voor ogen heb (een tijdelijk doel) een tocht van 16 dagen lopen. Maar hoe helder heb ik mijn hemelse, eeuwige goal voor ogen?
Ik schrijf dit niet om je een schuldgevoel aan te praten, eerder om je uit te dagen, om Jezus scherper voor ogen te gaan stellen.
Ik weet dat als ik straks bovenop mijn berg zal staan, mijn God zal zeggen :”Hi five, girl, you did it!!”. Om met de woorden van een songtekst van Paul Wilbur te spreken “He will shout for joy when you are victorious”, en dat is zo waar! Hij vindt het heerlijk om te zien dat Zijn kind zijn grote overwinning behaald en op de toppen van zijn bergen zal staan. Hij is ‘over the moon’ wanneer we nu tijdens onze wedloop ons land innemen en dingen uitvoeren waar we voor die tijd misschien niet eens van durfden te dromen.
En meer dan dat, zal Hij ons toevertrouwen. De wedloop stoomt ons klaar voor een groter gebied, maar het is onze keus om te gaan. Om door te zetten, te kiezen en te blijven kiezen, om Jezus de Leidsman voor ogen te stellen en te gaan.

Jou tijd van Koninklijke waardigheid.

Ester 4:14 Wie weet of jij niet juist met het oog op deze tijd de Koninklijke waardigheid verkregen hebt.

Ik heb in verschillende teams gewerkt en dan zou je verwachten binnen de zorg dat iedereen hetzelfde doel voor ogen heeft, namelijk het welzijn van de cliënten., maar dat is lang niet altijd het geval. Helaas kom je ook binnen de zorg collega’s tegen, voor wie het simpelweg werk is. Die erin gaan met een houding van “het wordt vanzelf wel 15.00 en dan ga ik weer naar huis. Dat is lastig voor betrokken mensen om mee te werken. Vaak zijn dat mensen die door hun onverschilligheid beslissingen maken die discussie opleveren. En dan wordt het spannen. Iedereen vindt er wat van, onderling heeft men het erover, maar wat gaan de collega’s ermee doen?
Communicatie over fouten is misschien wel het moeilijkste wat er is. Zwijgen lijkt de makkelijkste oplossing en dat wordt dan met verschillende redenen gedaan.
Een paar argumenten. Men gaat de confrontatie met de desbetreffende collega niet aan, omdat men bij voorbaat heeft bedacht dat het antwoord en de houding waar ze tegenover komen te staan, hun niet bevalt. Daarmee wordt een voorspelling van de situatie gemaakt die nog helemaal niet vast staat. Je weet nog niet wat de reactie zal zijn., maar de ‘voorspelling’ gaat bij voorbaat uit van een negatieve uitkomst. Wat zou er gebeuren als je een positief gesprek verwacht, wanneer je verwacht dat de collega niet opzettelijk verkeert is en het resultaat opbouwend en goed zal kunnen zijn? Jou gesprek zou ook succesvol kunnen zijn en een verandering op gang kunnen brengen.
Stel dat dit geen resultaat oplevert en de leidinggevende mag worden geïnformeerd, het argument wat dan gehoord wordt is “ik wil niet klikken’. Dit argument mist zijn doel, namelijk mogelijkheid om een positieve verandering op gang te brengen. Daarnaast is het een leugen om de inzet die je daarvoor doet tot ‘klikken’ te bestempelen. De inzet om Iets bespreekbaar te maken verdient niet zulke negatieve labels, tenzij je het doet met een negatief of egoïstisch oogmerk, namelijk om er zelf beter van te worden.
Het laatste argument wat ik naar voren wil brengen is :”het is niet mijn verantwoordelijkheid”.
Ester had dit kunnen zeggen. Zij had geen regerende functie, zich bezig houden met de politiek was niet haar taak en bemoeienis daarmee kon haar duur komen te staan.
Toch bevond zij zich in een positie om invloed uit te oefenen. Ze kon zich daarin gaan bewegen of ze kon zwijgen.
Er was wijsheid en voorzichtigheid voor nodig om aan te sturen op verandering en die ontving ze van God. Na 3 dagen bidden en vasten stond ze op en kleedde zich als de koningin die ze was. Koninklijk, door God aangesteld en geleid, in een waardigheid die God haar gegeven had.
Gelijk Ester heeft God ons waardigheid gegeven om als een Zoon of dochter van Hem, in Zijn wijsheid te spreken. Om naar voren te treden en een verandering te weeg te brengen.  Zwijg dan niet als het jou tijd is, maar bidt en Hij zal jou succesvol maken.

Een meesterstuk

Bron: Rene Gerritsen Fotografie http://renegerritsen.nl/project/nachtwacht-rembrandt-lundens/

Eén van onze grootste Nederlandse schilders was Rembrandt. Zelfs mensen die niets van schilderen weten raken onder de indruk wanneer ze tegenover de nachtwacht staan. De details in het schilderij zijn geweldig, de plooien in de kleding en de lichtval zijn zeer bijzonder. En dat alles van zeer grote afmeting, met de middelen die hij toen ter beschikking had.
Maar wat nu als dit schilderij zou gaan praten en plotseling tegen Rembrandt zou zeggen: ”Waarom heb je me zo’n bol gezicht gegeven? ?Waarom heb ik bruine ogen, blauwe vindt ik veel mooier. En als je me dan toch zo nodig als meesterstuk wilde gebruiken, had je me wel eens een paar centimeter langer kunnen maken en een beetje slanker!”.
Wat de piep?? Volgens mij was Rembrandt er niet op uit om een modeshow te schilderen, maar om een tijdsbeeld vast te leggen van het schuttersgilde dat de stad beschermde tegen aanvallers en ongewenste bezoekers. Dat was een gilde waar een stad trots op kon zijn, mannen die de moed hebben om op staan en de orde en veiligheid te bewaken.

Het idee van een pratend meesterstuk is misschien een beetje raar, maar in vergelijking is dat wel wat wij soms tegenover God doen.
God schiep ons uit stof, dat was al wat Hij nam en maakte er Zijn meesterstuk van, Ef.2:10 want Zijn maaksel zijn wij..”workmanship (ESB), Masterpiece (LNT)”. Hij gaf het licht Joh.1:4 In het Woord was leven en het leven was het licht der mensen. Hij maakte zijn meesterstuk met een doel, niet voor een modeshow, maar om onoverwinnelijk te wandelen in Goddelijke kracht Joh.1:5 en het licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet gegrepen.
De mannen van Rembrandt haalde hun eer niet uit hun voorkomen, maar uit het belang van hun functioneren, hun vaardigheid en hun moed. Niet de zichtbare dingen bepaalde hun belang, zelf niet hun gebreken en hun tekortkomingen, maar hun aanwezigheid en het innemen van hun positie.

Gebed: Heer vergeef me mijn eigen oordelen over mijzelf. Ik besluit om ermee te stoppen en mijn positie in te nemen die U mij geeft.
Laat mij zien waarin U mij laat wandelen, de goede werken die U voor mij heeft voorbereid. Maak mijn stappen vast, mijn knikkende knieën sterk, om met opgeheven handen Uw wedloop te lopen, in Jezus naam.